หลังจากที่ไฟของการเป็นนักอ่านถูกจุดขึ้นในตัว หนังสือก็กลายเป็นของที่จะอยู่ใกล้ตัวอยู่เกือบตลอดเวลา ช่วงแรกจะอ่านเฉพาะวรรณกรรมเยาวชน ต่อมาหนังสือเริ่มหมด ก็เลยขยับขยายไปอ่านการ์ตูนบ้าง นิยายบ้าง ซึ่งก็ถูกใจบ้าง ไม่ถูกใจบ้างเป็นธรรมดา เรื่องที่ไม่ถูกใจอ่านไปสักบทสองบทก็ต้องวางแล้ว แต่ก็แปลกว่ามีหนังสือบางเล่มที่ไม่เคยคิดจะอ่านเลย อาจจะเพราะชื่อมันดูไม่น่าสนุก เลยไม่คิดว่าจะอ่าน แต่พอได้อ่านก็กลายเป็นหนังสือที่ชอบมากๆ ก็เหมือนหนังสือที่ผมเอามาเล่าให้คุณๆ ฟังในตอนนี้ครับ

ไผ่แดง

“ไผ่แดง” ที่ผมรู้จัก เป็นหนังสือเก่าอยู่บนชั้นหนังสือไม้ติดผนัง สีเหลืองอ่อนของพ่อมานานแสนนาน ที่รู้เพราะพอชอบอ่านหนังสือ แล้วไม่มีหนังสืออ่านก็ไปเดินดูหนังสือในชั้นว่ามีอะไรน่าสนใจหรือไม่ ไผ่แดงเป็นหนังสือสีสวย หน้าปกไม่มีการ์ตูนหรือภาพวาดที่ชวนอ่านเหมือนวรรณกรรมที่เคยอ่าน เลยไม่เคยแม้แต่จะพลิกอ่าน แต่จำได้ว่าเป็นบทประพันธ์ของ พลตรี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช จนกระทั่งปี พ.ศ. ๒๕๓๔ ไผ่แดงได้รับการนำมาผลิตเป็นละครหลังข่าวตอนค่ำ โดยบริษัทดาราวิดีโอ จำได้ว่าออกอากาศทุกวันจันทร์และอังคารทางช่องเจ็ด นำแสดงโดยคุณโกวิท วัฒนกุล รับบทเป็นสมภารกร่าง คุณบิณฑ์ บันลือฤทธิ์ รับบทเป็นอ้ายแกว่น คุณชฎาพร รัตนากร รับบทเป็นสร้อย และคุณสามารถ พยัคฆ์อรุณ รับบทเป็นอะไรจำไม่ได้

สิ่งที่ทำให้ผมมาดูไผ่แดง คงจะเป็นเพราะเพลงประกอบละครที่ร้องได้ไพเราะ โดยคุณเทียรี่ เมฆวัฒนา พอดูแล้วก็ชอบในเนื้อหา ที่แม้จะมีเรื่องราวความขัดแย้งทางอุดมการณ์ของตัวละคร แต่ก็มีเรื่องราวตลกๆ ปนอยู่พอสมควร เช่น ความขัดแย้งในบทบาทตัวเองกับตัวตนของสมภารกร่าง ที่ถึงแม้จะเป็นพระ แต่ก็ยังคงละจากตัวตนในสังคมที่สับสนวุ่นวายไม่ได้ ถึงแม้ลึกๆ ในใจก็ยังมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตามหลักของพระพุทธศาสนา โดยผู้ประพันธ์ได้ยกตัวละครสมมุติขึ้นมาอีกตัวหนึ่งคือ พระประธานในโบสถ์ ที่สมภารกร่างมักจะสนทนาด้วย เสมือนการตอบโต้ในจิตใจระหว่างตัวตน และความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในตัวสมภารกร่างเอง ผมเองก็แปลกใจว่าท่านผู้ประพันธ์คิดและเปรียบเปรยเช่นนี้ได้อย่างไร อัจฉริยะมากๆ

สี่แผ่นดิน กาเหว่าที่บางเพลง ยิว

นอกจากนั้น ตัวละครเด่น ก็น่าจะเป็นอ้ายแกว่น หรือ แกว่น แก่นกำจร ผู้คลั่งไคล้ในความเสมอภาคของคนในสังคม ที่เอาเข้าจริงๆ ตัวเองก็ไม่ได้รู้จักหรือเข้าใจแนวคิดนั้นจริงๆ เท่าไหร่ ก็เหมือนสังคมไทย ทั้งสมัยก่อน และยังคงจริงมาถึงปัจจุบันนั่นแหละครับ เรื่องราวที่น่าสนใจ ทำให้ผมกลับไปอ่านหนังสือ ไผ่แดง ที่ไม่เคยแม้แต่คิดจะอ่านแม้แต่คำนำ และก็ได้พบถึงความสละสลวยของภาษา วิธีการที่สวยงามในการอธิบายความ อธิบายลักษณะของตัวละคร ที่ไม่แค่เพียงกายภาพ แต่รวมถึงความคิดและจิตใจ นั่นทำให้ผมตามอ่านหนังสือของท่านอีกหลายเล่มต่อมา ไม่ว่าจะเป็นสี่แผ่นดิน กาเหว่าที่บางเพลง และยิว

ถือว่าหนังสือไผ่แดง และท่าน พลตรี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ทำให้ผมได้รู้จักกับงานเขียน วิธีการเขียน และความงดงามทางภาษา ทีต่อมาทำให้ผมตั้งอกตั้งใจเป็นอย่างยิ่งในการเรียน และอ่านหนังสือวิชาหลักภาษาไทย ในครั้งที่เรียนอยู่ระดับอุดมศึกษา จนได้เกรด G มาครอบครอง และใช่เพียงภาษา แต่ความเป็นไทย สังคม และวัฒนธรรมของไทย ก็ได้กลายเป็นความสนใจของผมนับแต่นั้นเป็นต้นมา

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,