ไม่ยากเลยที่จะเลือกหนังสือในความทรงจำ หรือหนังสือที่มีผลกับความคิด ชีวิต และความรู้สึกในเล่มที่ ๑๐ เพราะถึงแม้ว่าหนังสือเล่มนี้จะพึ่งซื้อมาอ่านได้ไม่กี่เดือน แต่ช่วงเวลาที่หนังสืออยู่ในกระเป๋าสะพายติดตัว ได้มอบความรู้สึก และความประทับใจต่างๆ มากมาย ได้มีประสบการณ์ร่วม ได้มองเห็นสิ่งที่ตัวเองเป็น หรือกำลังประสพอยู่เช่นกัน ราวกับว่าหนังสือเล่มนี้ เอาส่วนหนึ่งของชีวิต ของการทำงานเราไปเขียน และผมคิดว่าใครก็ตามที่ทำงานเป็นอาจารย์พิเศษ ก็น่าจะได้สัมผัสเรื่องราวต่างๆ เหมือนกับในหนังสือเล่มนี้ด้วยเช่นกัน

๑๐ เล่มในความทรงจำ (๑๐) – เพียงชายคนนี้เป็นอาจารย์พิเศษ

หนังสือเล่มนี้มีชื่อว่า “เพียงชายคนนี้เป็นอาจารย์พิเศษ” เขียนโดยคุณคันฉัตร รังษีกาญจน์ส่อง ที่มีลักษณะงานเป็นการเล่าประสบการณ์ ในการเป็นอาจารย์พิเศษ ที่อ่านแล้วจะได้รับรู้เรื่องราว ความคิด หรือประสบการณ์ของคนเป็นอาจารย์ ที่ผมการันตีได้เลยว่า นี่แหละ…ใช่เลย ใครที่คิดจะเป็นอาจารย์พิเศษ หรือใครที่กำลังจะเป็นอาจารย์พิเศษ ถ้าสามารถหามาอ่านได้ ผมก็ขอแนะนำ และรู้สึกว่าไม่ว่าคุณจะสอนที่ไหน สิ่งที่อาจารย์พิเศษต้องเจอ ก็ไม่หนีไปจากนี้เท่าไหร่นัก จะหนัก จะเบา จะพลิกแพลงมากน้อย ก็ขึ้นอยู่กับแต่ละที่ แต่ละสังคม ที่แตกต่างกันไป

งานเขียนเล่มนี้จะออกแนวมันๆ อ่านง่าย เข้าใจง่าย สนุก และฮา เพราะผู้เขียนใช้ภาษาที่ค่อนข้างถูกใจวัยรุ่น เป็นกันเอง จนหลายๆ คนอาจจะมอง และว่าได้ว่านี่หรืออาจารย์ทำไมหยาบคายแบบนี้ แต่ถ้าเรามองว่าอาจารย์ก็เป็นคนๆ หนึ่ง ที่อีกมุมหนึ่ง หรือลึกๆ ในใจ เขาก็มีสิทธิ์ที่จะมีความรู้สึก มีคำพูดหยาบๆ เกิดขึ้นมาได้เช่นกัน เพียงแค่เขาไม่ได้พูด หรือแสดงออกในห้องเรียน ในบรรยากาศของงานและบทบาทที่เขาสวมอยู่ ผมว่าก็เข้าใจได้ครับ ในอีกความรู้สึกหนึ่งที่อ่านหนังสือเล่มนี้ ผมกลับรู้สึกเศร้า ที่ได้เห็นภาพตัวเองเช่นกัน ตกอยู่ในสถานการณ์ต่างๆ เหล่านี้ ทำไมเราไม่เลิกการเป็นอาจารย์พิเศษ ไปทำอย่างอื่น ที่ได้ผลตอบแทนดีกว่า เมื่อเทียบกับงานที่ต้องทำ ไม่ต้องโดนเด็กด่าพ่อ ด่าแม่ ด่าหยาบๆ คายๆ ผลักเราเป็นศัตรูได้ตลอดเวลา

ความรู้สึกพวกนี้ผมว่ายากที่ใครจะเข้าใจ ถ้าไม่เคยมาทำจริงๆ และประสพพบเจอด้วยตัวเองจริงๆ ผมรู้สึกได้มีเพื่อนที่ร่วมชะตากรรมจากการอ่านหนังสือเล่มนี้ และรู้สึกดี ที่มีคนเข้าใจ จริงๆ ผู้เขียนท่านไม่ได้เข้าใจผมหรอกครับ แต่ท่านเข้าใจสิ่งที่ท่านกำลังทำ กำลังเจอ บทที่ประทับใจผมที่สุด คือบทสุดท้าย ที่ก็ตอบคำถามที่ผมเองมักจะมีเสมอๆ เวลาที่ท้อและหมดหวัง “ทำไมยังเป็นอาจารย์พิเศษอยู่อีก?” ผมคิดและรู้สึกได้เช่นกันว่าในทุกๆ เทอม จะมีผู้ที่ให้ความหวัง เป็นน้ำทิพย์ชะโลมจิตใจที่ห่อเหี่ยว เป็นกำลังใจที่จะทำให้ทำงานเป็นอาจารย์พิเศษต่อไป เด็กคนนั้นมีจริงๆ หนึ่งคนบ้าง สองคนบ้าง ไม่มาก แต่มี เด็กที่ตั้งใจ สนใจ และเห็นคุณค่าสิ่งที่เราสอน และยิ่งรู้สึกดีมากๆ ที่เขาจำมันได้ และได้ใช้มันเป็นประโยชน์

เขารู้สึกดีที่เราสอน … ทำให้เรารู้สึกดีที่ได้สอน …ขอบคุณนะครับ

 

Tags: , , , , , ,