Watercolor Painting

ดังที่ได้บอกไปในโพสล่าสุดว่า การเรียนในสิบครั้งแรก ซึ่งถือวาเป็นชั้น ป.๑ ของการเรียนสีน้ำยามแก่นั้น ได้จบลงไป พร้อมกับภาพส่งท้ายที่งามงด ผมได้ต่อชีวิตในห้องเรียนสีน้ำไปอีก ๑๑ ครั้ง นั่นถือเป็นการเข้าสู่ ป.๒ อย่างเป็นทางการเมื่อสามอาทิตย์ที่แล้ว แต่ดูจะเป็นการเริ่มต้นที่ไม่ใคร่จะดีนัก เพราะภาพแรกที่คุณครูให้วาดเป็นภาพภูเขาที่มีมิติ ซึ่งตอนคุณครูเต๋าวาด มันช่างดูสวยและสมจริงยิ่งนัก งามมากๆ จนทำให้ผมและหลายๆ คนในห้องเริ่มกังวล เมื่อเวลาที่ต้องวาดเองมาถึง

และเป็นไปตามคาด พอเริ่มปาดแรกโดยการใช้พู่กันเฮกขนาดสองนิ้ว แต่เป็นการปาดแบบแนวตั้ง หายนะก้เริ่มมาเยือนราชบดินทร์ เพราะดูเหมือนว่าน้ำในพู่กันจะเยอะเกินไป และสายไปแล้ว ภูเขาที่จินตนาการตามครูเจ๋าว่าจะออกมางามระดับน้องๆ ต้องถูกปรับระดับลงไปอีกหลายฃั่วโคตร หลังจากนั้นสภาพความกดดันเริ่มมาเยือน จิตใจเริ่มไม่เป็นสุข เพราะเริ่มเห็นเป้าหมายปลายทางแล้วว่าจะได้ภาพภูเขาแบบไหนออกมา

อาจารย์อาทรมาช่วยเติมน้ำหนักให้ดูดีขึ้น แต่ดูเหมือนว่า ภาพนี้มันจะเกินกู้ แต่ The show must go on ทำให้ราชบดินทร์ก็วาดต่อไป ตบท้ายด้วยต้นไม้และผืนหญ้าในระยะหน้า ตอนที่ผมเอาเข้าไปในเฟสบุ๊ค ปรากฎว่าหลายๆ คนชอบ แถมชอบต้นไม้ และผืนหญ้าในระยะหน้าด้วย นั่นไม่ได้ทำให้ผมดีใจ แต่แปลกใจ ที่ว่าแปลกใจ คือแปลกใจในรสนิยมตัวเอง ทำไมเรามองกี่ครั้ง มองตรง เอียงมอง ก้มมอง และกลับหลังหันมอง ก็ยังไม่มีทีท่าว่าภาพนี้จะดูสวยขึ้นมาได้ แต่หลายๆ คนกลับชอบซะนี่ งานนี้ไม่เขาเพี้ยน ตาเราก็เพี้ยนล่ะครับ

เมื่อวาดเสร็จ อาจรย์อาทรก็เอาภาพโชว์ให้อาจารย์เต๋าดู อาจารย์อึ้งไปพักหนึ่ง เข้าใจว่าคงตื้นตันฝีมือของลูกศิษย์ และคงกำลังประมวลว่าเอ๊ะจะพูดกับมันไงดีเนี่ย นิ่งสักพัก อาจารย์ก็บอกว่า "นี่มันภาพของภูเขาในดินแดนในฝัน ดินแดนที่ลึกลับ นี่เราเป็นผู้ชายลึกลับป่ะเนี่ย" ฮ่า ฮ่า ฮ่า

 

Tags: , , , , , ,