• ไม่เห็นมีอะไรจะต้องเสียใจ

    ไม่เห็นมีอะไรจะต้องเสียใจ

    ผมเลือกที่จะทิ้งระยะ หลังจากผลการเลือกตั้ง ถูกประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ ในการที่จะเขียนบทความนี้ สิ่งที่ผมอยากจะบันทึกไว้ในความทรงจำของผม ก็คือ ปรากฏการณ์พิเศษที่เกิดขึ้นรอบๆ ตัว ทั้งในโซเชี่ยลเน็ตเวิร์ก และนอกโซเชี่ยลเน็ตเวิร์ก

    continue reading »

     
     
  • วินัยอย่างสร้างสรรค์

    ในช่วง ๑  – ๒ อาทิตย์ที่ผ่านมา ข่าวที่ดูจะเป็นปกติของทุกวัน ก็คือข่าวของนักเรียนตีกัน เพื่อประกาศศักดาให้กับสถาบันของตน ผมเองดูแล้วก็คิดถามว่า ทำไมถึงคิดว่าการตีกันแบบนั้น จะช่วยประกาศศักดาของสถาบัน ให้เป็นที่ประจักษ์ต่อสาธารณะในแง่ที่ดีได้ แต่ตรงกันข้ามมันจะเป็นการสร้างอาณาจักรแห่งความกลัว ให้ปกคลุมไปทั่วสังคม คุกคามชีวิตปกติสุขของคนทั่วไป แล้วคิดว่าที่เราต้องการจะประกาศศักดา เหนือคู่อริ คนทั่วไปเขาจะเห็นแบบนั้นไหม ผมก็ลองคิดต่อไปว่า แล้วถ้าเขาไม่ทำแบบนั้น แล้วเขาจะทำอะไร ให้คนอื่นๆ ในสังคมยอมรับ จะทำอย่างไรให้ใครเห็นก็ชื่นชม ทั้งชื่นชมต่อพวกเขาเอง และชื่นชมต่อสถาบันของเขา และแล้ววันหนึ่งก็เห็นคลิปหนึ่งโดยบังเอิญ เป็นคลิปของการสวนสนามที่ไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง ตลอดเวลาของคลิป ๘ นาที ๕๒ วินาที มีแต่ความน่าประทับใจ ความตื่นเต้น และคำถามที่เกิดขึ้นตลอกเวลาว่า พวกเขาจะมามุขไหน ให้เราฮือฮาได้อีก แต่ก็มีจริงๆ ดูแล้วไม่เบื่อ เวลาทั้งหมดผ่านไปในแบบที่ผมไม่รู้สึกว่าการแสดงที่นานเกิน ๕ นาที จะลดทอนความน่าสนใจของการแสดงนั้นไปได้ เนื่องจากการแสดงชุดนี้ มีความแปลกใหม่ สร้างสรรค์การนำเสนอได้อย่างน่าประหลาดใจอยู่ตลอดเวลา ผมไม่เชื่อว่าการแสดงแบบนี้แค่เกรียน (ภาษาวัยรุ่นเมืองไทยสมัยนี้) ก็ทำได้ แต่ต้องมีวินัย มีความมานะพยายาม อดทนต่อการฝึกซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างหนัก จนความผิดพลาดแทบไม่ปรากฏขึ้นมาให้เห็นบอยครั้งนักในการแสดง ผมเองไม่มีแนวคิดในการชื่นชมชาวต่างประเทศ หรือยกย่องชาวต่างชาติอย่างเหนือความเป็นจริง อย่างที่หลายๆ คนเป็น แค่เพียงแค่เห็นผิวขาว ตัวโต […]

    continue reading »

     
     
  • มาตรฐานข้อมูลดิจิทัล 3 : รูปแบบมาตรฐานข้อมูลดิจิทัล

    มาตรฐานข้อมูลดิจิทัล 3 : รูปแบบมาตรฐานข้อมูลดิจิทัล

    จากบทความในเรื่องมาตรฐานข้อมูลดิจิทัล ตอนที่ 1 และ 2 ผมคิดว่าน่าจะทำให้ท่านผู้อ่านเห็นกรอบแนวคิด และวิธีการในการกำหนดมาตรฐาน ซึ่งถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงรูปแบบที่ผมใช้ แต่ก็น่าจะพอเป็นแนวทางให้ท่านสามารถคิด และหาแนวทางที่อาจจะเหมือนกัน หรือแตกต่างกัน แต่เหมาะสมสำหรับเงื่อนไขต่างๆ ของการกำหนดมาตรฐาน สำหรับการนำมาใช้งานร่วมกัน ในบทความตอนนี้ เป็นบทความตอนสุดท้าย ที่ผมจะพูดในเรื่องของความเห็นของผม ต่อรูปแบบของมาตรฐานข้อมูลดิจิทัล ว่าควรจะเป็นรูปแบบใด ซึ่งก็คงกติกาเหมือนเดิมนะครับ ว่าเป็นเพียงความคิดเห็นของผม ที่ใช้ข้อมูลจากประสบการณ์เป็นหลัก และแน่นอนครับ อาจจะผิด หรืออาจจะถูก นั่นสุดแล้วแต่ท่านผู้อ่าน จะอ่านด้วยความเข้าใจตั้งต้นที่ตรงกันและคิดพิจารณาเอาเองครับ

    continue reading »

     
     
  • มาตรฐานข้อมูลดิจิทัล 2 : จะกำหนดมาตรฐานได้อย่างไร?

    เมื่อเราเข้าใจและกำหนดกรอบของมาตรฐาน ที่ต้องการจะสร้างขึ้นมาแล้ว ปัญหาของเกือบทุกการสร้างมาตรฐานก็คือ แล้วจะเริ่มต้นทำงานอย่างไร อีกนั่นแหละครับ บทความตอนนี้ผมนำความคิดเห็นเฉพาะตัวของผม ซึ่งได้จากประสบการณ์การทำงานที่ผ่านมา ทั้งในส่วนของการเป็นผู้รับผิดชอบในการกำหนดมาตรฐาน เป็นคณะทำงาน รวมทั้งประสบการณ์ในการเป็นที่ปรึกษาของคณะทำงานชุดต่างๆ มามากมาย ซึ่งนั่นไม่ได้หมายความว่ากระบวนวิธีที่ผมนำมาแลกเปลี่ยนนี้ จะดีที่สุดสำหรับการทำงานในทุกระบบ แต่อาจจะใช้ได้ หรือใช้ไม่ได้ ทั้งนี้เพราะการกำหนดมาตรฐานสำหรับแต่ละเรื่องนั้นจะมีข้อกำหนด เงื่อนไข หรือลักษณะการนำไปใช้ที่แตกต่างกัน แต่ผมก็หวังว่าแนวคิดของผมพอจะเป็นแนวทางให้คนที่เข้ามาอ่านได้คิด ได้เห็นวิธีการ เพื่อจะเป็นข้อมูลในการหากระบวนวิธีที่เหมาะสม กับการทำงานของท่านต่อไปครับ

    continue reading »

     
     
  • มาตรฐานข้อมูลดิจิทัล 1 : เข้าใจคำว่ามาตรฐานกันก่อน

    เมื่อหลายอาทิตย์ก่อน ได้เข้าไปฟังอาจารย์บุญเลิศบรรยายเรื่องเกี่ยวกับคลังภาพดิจิทัล ซึ่งในตอนท้ายก็ได้แลกเปลี่ยนกัน ในประเด็นที่น่าสนใจประเด็นหนึ่ง นั่นคือประเด็นของมาตรฐานรูปแบบข้อมูลดิจิทัล ซึ่งอาจารย์บุญเลิศก็เล่าให้ฟังว่า ตอนนี้มีปัญหาในประเด็นนี้อย่างไร ซึ่งผมก็รับปากว่าผมจะมาแลกเปลี่ยนความคิดของผม ในฐานะของคนธรรมดาคนหนึ่ง หาใช่ความคิดของหน่วยงานไม่ ซึ่งแน่นอนครับ ผมเลือกที่จะพูดประเด็นนี้ผ่านบล็อกของผม เนื่องจากคิดว่าประเด็นแบบนี้ เป็นประเด็นพื้นฐาน ที่มีประโยชน์ต่อทุกๆ คน ทุกๆ องค์กร ที่กำลังดำเนินการ หรือมีแผนว่าจะดำเนินการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการจัดเก็บ จัดการ และเผยแพร่องค์ความรู้ของตนในรูปแบบดิจิทัล ซึ่งต้องย้ำอีกครั้งนะครับว่านี่คือข้อคิดเห็นส่วนตัว ดังนั้น ที่ถูกคือ ท่านอ่านแล้วคิดตาม พิจารณาเหตุและผลที่ผมเล่าให้ฟัง แล้วไปคิดและตัดสินใจเอาเอง และบทความชุดนี้อาจจะมีหลายตอนครับ น่าจะไม่เกิน 3 ตอน อยากพูดทีละประเด็น ตามลำดับ จะได้ไม่เปรอะไปหมด ถ้าเข้าใจตรงกันแล้ว ขอเชิญอ่านเนื้อหาในตอนที่ 1 ที่ผมให้ชื่อตอนว่า “เข้าใจคำว่ามาตรฐานกันก่อน”

    continue reading »

     
     
  • แนวคิดที่ต้องระวัง

    แนวคิดที่ต้องระวัง

    ผมได้รับอีเมลที่ส่งผ่านมาจากเพื่อนๆ อยู่เป็นระยะ ซึ่งก็มีเวลาเปิดบ้าง ไม่มีเวลาเปิดมาดูบ้าง แต่เมื่อวันก่อนนึกอย่างไรไม่ทราบ เปิดเมลส่งต่อมาดูและก็พบหลายๆ เมลที่น่าสนใจ ที่ผมหยิบมาพูดวันนี้ เป็นหนึ่งในเมลส่งต่อเหล่านั้น ที่คิดว่ามีประเด็น ที่น่าสนใจ ซึ่งผมเชื่อว่าเจตนาของภาพนี้ก็คือ การให้กำลังใจต่อผู้ที่ตั้งใจทำอะไรที่ดีๆ แล้วโดนตำหนิ ติเตียน ซึ่งเป็นการบั่นทอนกำลังใจ ของคนที่ตั้งใจดี จนกระทั่งเลิกทำสิ่งที่ดีในที่สุด

    continue reading »

     
     
  • อยากได้ดี ต้อง…

    อยากได้ดี ต้อง…

    ผมเองเป็นคนช่างสังเกต และขี้สงสัยอยู่ตลอดเวลา จนหลายคนคิดว่าเป็นโรคจิต ไม่ค่อยเต็ม แต่ถ้ามามองดีๆ ก็จะพบว่ารอบๆ ตัวเรามีอะไรที่คอยสะดุดสายตา สะดุดความคิด สะดุดต่อมสงสัยของเราอยู่ตลอดเวลา และก็อีกหลายๆ ครั้ง ที่ไม่ได้สงสัย แต่ประทับใจ และอยากจดจำสิ่งที่เราไปพบเจอนั้นๆ เอามาบอกต่อกับคนอื่นๆ เช่นเดียวกันกับครั้งนี้ ที่ผมไปเยี่ยมคุณปู่ ที่ต้องเข้าโรงพยาบาล เพราะสังขารปู่ไม่ไหวแล้วจริงๆ ถึงขนาดต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ อยู่เกือบจะตลอดเวลา ซึ่งในระหว่างขึ้นลิฟต์ไปชั้น 3 ซึ่งเป็นที่ตั้งของแผนกอายุรกรรมชาย ที่ปู่รักษาตัวอยู่นั้น ผมก็สังเกตเห็นว่าในลิฟต์มีป้ายกระดาษ ที่บรรจุข้อคิดที่น่าสนใจติดอยู่ ซึ่งเมื่ออ่านแล้ว ก็ไม่ลังเลที่จะชักภาพมาฝากใครก็ตามที่ผมอาจจะรู้จัก และไม่รู้จัก ที่เผลอเข้ามาอ่านบล็อกของผม ลองอ่าน และคิดดูนะครับ ว่าเขาพูดไว้จริงไหม และเราล่ะเป็นคนแบบไหน คำสอนนี้ได้กระตุกต่อมคิดอะไรของเราบ้าง และจะมีผลให้ตัวเราซึ่งเป็นหน่วยเล็กที่สุด ได้ปรับปรุงแก้ไขอะไบ้าง เพื่อจะเป็นหน่วยเล็กๆ ที่ดี ของหน่วยที่ใหญ่ขึ้น ตั้งแต่ระดับ ครอบครัว ชุมชน สังคมภายนอก ประเทศ และโลกต่อไป อ่านเอาเอง คิดเอาเองละกันนะครับ

    continue reading »

     
     
  • จริงหรือที่การ์ตูนญี่ปุ่นกำลังกินการ์ตูนไทย?

    คุยกับอาจารย์อู่ทองเรื่อยเปื่อย จากเรื่องงาน การศึกษา มาจนถึงเรื่องวัฒนธรรมแบบไม่รู้ตัว อาจารย์อู่ทองแนะนำการ์ตูนญี่ปุ่นที่อาจารย์โปรดปรานมากมาให้อ่าน และต่อไปถึงประเด็นสำคัญก็คือ การสูญหายไปของการ์ตูนแบบบไทยๆ ที่ผมและอาจารย์ต่างห็นตรงกันว่าการ์ตูนไทยกลายร่างเป็นการ์ตูนญี่ปุ่นไปซะแล้ว มาอ่านเรื่องราวการสนทนา และมุมมองของผมหลังการสนทนาในครั้งนี้ดีกว่าครับ

    continue reading »