Meeting Documents

ทั้งเมื่อวานและวันนี้ เป็นวันลาหยุดพักร้อนของผม ซึ่งนานๆ จะได้หยุดซะที ตามที่เล่าไปในหยุดสงกรานต์ ในวันแรก ว่าจะเป็นช่วงเวลาทองของผมเลยทีเดียว แต่จริงๆ ในใจก็แอบคิดว่าจะต้องมีอะไร มารบกวนในวันหยุดพักร้อน เหมือนทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา และก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ที่การประชุมคณะอนุกรรมการจัดทำแผนการอนุรักษ์ และเผยแพร่จารึกวัดโพธิ์ ซึ่งเป็นคณะอนุกรรมการที่ตั้งขึ้นโดย คณะกรรมการมรดกความทรงจำแห่งโลก ประจำประเทศไทย ซึ่งเดิมนัดประชุมกันในวันที่ ๑๙ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๔ แต่ก็มีเหตุให้ต้องเลื่อนเข้ามาประชุมในวันที่ ๑๒ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๔ แทน

การประชุมของคณะอนุกรรมการชุดนี้ จะประชุมกันเดือนละหนึ่งครั้ง โดยส่วนใหญ่จะประชุมกันในวันอังคารแรกของเดือน ยกเว้นว่าจะมีเหตุให้ต้องเปลี่ยนแปลงกำหนดการประชุม ในเมื่อนานๆ เจอกันที ผมก็จำเป็นต้องเข้ามาประชุม ซึ่งก็จะเป็นเรื่องที่วุ่นวายมากมาย ที่จะต้องข้ามน้ำ ข้ามทะเล จากธรรมศาสตร์ศูนย์รังสิต ขึ้นทางด่วนเชียงรากอันแสนแพง เพื่อเข้ามาประชุมที่สปาฟา ที่อยู่แถวเทเวศน์ แถมถ้าวันไหนเกิดมีประชุมแทนด้วยก็ ต้องเหมารวมประชุมสามชุด กว่าจะเสร็จชุดสุดท้ายก็เกือบห้าโมงเย็น แต่วันนี้โชคดีครับ ประชุมของคณะตัวเองคณะเดียว เลยกลับประมาณเที่ยง พร้อมกับท้องที่หิวมากมาย

Ramen Champion @ Yayoi

ชั่วโมงนั้นอยากกลับแล้ว เพราะเป็นวันลาพักร้อน  ไม่อยากอยู่รับประทานอะไรที่สปาฟา ซึ่งพี่ๆ เขาจัดข้าวเอาไว้ทุกครั้ง คราวนี้ผมแบกท้องกลับมาถึงฟิวเจอร์พาร์ครังสิต และก็ต้องเจอกับปัญหาใหญ่ ที่หลายๆ คนเป็นกัน ก็คือ หิวจัดขนาดนี้จะกินอะไรดี ถึงจะสาสมกับความหิวที่บังเกิดขึ้นในท้อง แต่จะบอกว่าความเป็นจริง ยิ่งหิว ยิ่งกินน้อย อิ่มง่าย ผมก็เลยเข้าไปที่ร้านยาโยอิชั้นใต้ดินของห้าง และจัดการสั่งราเมงแชมเปี้ยน เส้นเหนี่ยวนุ่ม แสนอร่อย มีชาชูให้มาสามสี่แผ่น ไข่ต้มหนึ่งใบ พร้อมกับน้ำซุปกระดูกสีขาวขุ่น เข้มข้นและกลมกล่อมเป็นยิ่งนัก ในชุดราเมงแชมป์เปี้ยนนี้ ผมได้รับเกี๊ยวซ่ามาทานหลังอิ่มราเมงด้วยอีกห้าเม็ด และสุดท้ายตามตบท้ายด้วยชาเขียวสไตล์ญี่ปุ่น ที่รีฟิลกันจนท้องแตก

และก็เป็นอย่างที่คิดครับ ราเมงหมด เกิดอาการอิ่มซะอย่างนั้น แต่ด้วยความงกและเสียดาย และไม่อยากห่ออาหารกลับบ้าน ก็เลยสวาปามเกี๊ยวซ้าทั้งห้าเม็ดเข้าไป พร้อมกับความแน่นท้อง ที่วิ่งสวนทางขึ้นมาทันที หลังจากเสร็จสิ้นเกี๊ยวซ่าคำสุดท้าย หลังจากจ่ายตังค์เสร็จ ก็เดินออกจากร้าน พร้อมกับพุงเป่งๆ และความอึดอัด ที่สุดแสนทรมาน นี่แหละหนาที่เขาว่า หิวก็ทุกข์ อิ่มก็ทุกข์ นี่น่ะหรือ คือทุกข์ของคนอิ่ม (จัด)

 

Tags: