• มรดกบรรพบุรุษไทย

    มรดกบรรพบุรุษไทย

    ในห้วงเวลานี้ นอกจากการแข่งขันกันอย่างดุเดือด เพื่อเรียกคะแนนเสียงในการเลือกตั้งแล้ว ข่าวที่ผมคิดว่าเป็นเรื่องร้อนอีกเรื่องหนึ่งก็คือ การที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม คุณสุวิทย์ คุณกิตติ ในฐานะหัวหน้าคณะผู้แทนการเจรจามรดกโลกฝ่ายไทย ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกครั้งที่ ๓๕ ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ได้ประกาศลาออกจากกรรมการ และภาคีสมาชิกกลางที่ประชุม เมื่อวันที่ ๒๖ มิถุนายน ๒๕๕๔ ที่ผ่านมา ผมตัดสินใจที่จะบันทึกเรื่องราว และความรู้สึก ณ ขณะนี้ (๒๘ มิถุนายน ๒๕๕๔) ไว้เพื่อบอกกับตัวเองในอนาคต ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น และผมรู้สึกอย่างไร เพราะการประกาศถอนตัวจากภาคีมรดกโลกนั้น ก็เป็นหน้าประวัติศาสตร์ที่สำคัญ ที่เกิดขึ้น และแน่นอนว่าส่งผลกระทบต่อประเทศของเราบ้างไม่มากก็น้อย แต่เชื่อว่าไม่มีใครรู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ผมเองไม่ได้รู้สึกยินดี หรือไม่ยินดี เห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยกับในประเด็นนี้เท่าไหร่นัก เนื่องจากข้อมูลมีน้อย ที่รับรู้ ก็มาจากการอ่านข่าว ดูข่าว ฟังข่าว เหมือนเราๆ ท่านๆ ทั่วไป ซึ่งผมเชื่อโดยส่วนตัวว่า มันมีทั้งข้อมูลที่ถูกต้อง และสีเพิ่มเติมเข้าไป ถ้าจะให้รู้จริง ต้องไปศึกษาให้มากกว่านี้ครับ เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องของสองประเทศทะเลาะกัน เพื่อแค่แย่งดินแดน แต่เบื้องหลังมีเรื่องราวทางประวัติศาสตร์มากมาย ที่เกี่ยวพันกับอธิปไตยของแต่ละประเทศ ถ้าจะเข้าใจเรื่องนี้ ต้องกลับไปอ่านเยอะๆ เลยครับ

    continue reading »

     
     
  • เมื่อผมไปอบรมที่ฟิลิปปินส์ 5 : The Final Training Day

    เมื่อผมไปอบรมที่ฟิลิปปินส์ 5 : The Final Training Day

    เช้าวันนี้ตื่นมาพร้อมกับความเหนื่อยล้า ที่ยังคงสะสมมาจากการฝึกอบรมเมื่อวานนี้ และเมื่อเข้าห้องสัมมนา ก็พบว่าไม่ใช่เราคนเดียวที่มีอาการที่ว่านี้ หลายคนมาด้วยอาการที่ฟ้องออกมาทางใบหน้าที่อิดโรย และสายตา ที่รู้ได้ทันทีเลยว่าเหนื่อยจริงๆ การสัมมนาวันนี้ มีการบรรยายประมาณ 2 ชั่วโมง เป็นการพูดถึงเรื่องของช่องทางในการสื่อสารหลัก (Mainstreaming) การสร้างเครือข่าย (Networking) และกลยุทธ์ในการใช้สื่อ (Media Strategies) ทั้งในรูปแบบดิจิทัลและไม่อยู่ในรูปแบบดิจิทัล และปิดท้ายด้วยกระบวนการในการติดตาม และประเมินผลแผนการสื่อสาร ที่ได้ดำเนินการไป (Monitoring and Evaluation) จบแล้วก็เป็นเบรค พร้อมกับขนมอร่อยๆ ที่พอจะเพิ่มพลังงานให้กับเราได้บ้างเล็กน้อย จากนั้นพวกเราก็ได้รับการบ้านที่ถือว่าหนักที่สุด ในการฝึกอบรมคราวนี้เลยก็ว่าได้ ซึ่งโจทย์ก็คือ ให้ตัวแทนแต่ละประเทศไปคิดว่า ถ้าต้องทำแผนในการสร้างความตระหนัก หรือแผนในการสื่อสารสำหรับการทำงาน ที่เกี่ยวกับมรดกความทรงจำแห่งโลกในประเทศของตนนั้น จะต้องทำอย่างไร ซึ่งจะเริ่มต้นจากการกำหนดปัญหา การกำหนดกลุ่มเป้าหมาย การวิเคราะห์กลุ่มเป้าหมาย กำหนดเป้าหมายของการดำเนินการ และวางแผนการดำเนินการที่สอดคล้องกับปัญหา และกลุ่มเป้าหมายที่ได้กำหนดเอาไว้ในตอนต้น ซึ่งความยากอยู่ตรงที่เราจะต้องคิดกันสดๆ และต่างคนต่างคิดของตัวเอง ลอกกันไม่ได้ จากนั้นก็นำมาสู่การกรอกแบบฟอร์ม และการเตรียมการนำเสนอในช่วงบ่าย

    continue reading »

     
     
  • เมื่อผมไปอบรมที่ฟิลิปปินส์ 4 : อบรมวันที่ 2 กับภารกิจกลุ่ม

    เมื่อผมไปอบรมที่ฟิลิปปินส์ 4 : อบรมวันที่ 2 กับภารกิจกลุ่ม

    วันนี้การฝึกอบรมเริ่มต้นด้วยเกม โดยเป็นการล้อมวง แล้ววิทยากรก็เขียนคำถามบนกระดาษ แผ่นละคำถาม แล้วปั้นรวมกันคล้ายกระหล่ำปลี จากนั้นก็ห้เปิดเพลง แล้วส่งต่อกระหล่ำกระดาษนั้นไปรอบวง และถ้ากระหล่ำก้อนนี้หยุดที่ใคร ก็จะต้องแกะเอากระดาษแผ่นนอกสุดออกมา แล้วอ่านคำถามดังๆ พร้อมตอบคำถามนั้นให้เพื่อนๆ ได้ยิน ถ้าใครตอบไม่ได้ ก็อนุญาตให้เพื่อช่วยตอบได้ ก็ตื่นเต้นดีครับ สรุปว่างานนี้ผู้เข้าอบรมจากต่างประเทศทุกคน โดนคำถามหมดทุกคนครับ สำหรับการฝึกอบรมในวันนี้เรื่องหลักๆ ก็คือ การกำหนดกลุ่มเป้าหมายของการสื่อสาร และการกำหนดปัญหา และแนวทางในการแก้ไขปัญหา (Audience Identification and Problem Formulation) ซึ่งขั้นตอนหลักก็คือ เราจะต้องกำหนดกลุ่มเป้าหมายของเราก่อนครับ ว่ากลุ่มเป้าหมายที่เราต้องการจะสื่อสารด้วยเป็นใคร ปัญหาที่เป็นอยู่นั้นคืออะไร เพื่อจะนำข้อมูลนี้ไปออกแบบแนวทาง ในการแก้ไขปัญหาที่ถูกต้องเหมาะสมต่อไปครับ จริงๆ แล้ว ขั้นตอนนี้ หลายๆ คนอาจจะรู้จักในชื่อของกระบวนการวิคราะห์กลุ่มผู้ฟัง หรือกลุ่มเป้าหมาย (Audiences Analysis) ซึ่งเป็นกระบวนการที่สำคัญ ที่จะต้องทำก่อนการออกแบบและพัฒนาสื่อ ซึ่งการสื่อสารที่มีประสิทธิผล ก็คือการสื่อสารไปยังกลุ่มเป้าหมายที่ถูกต้อง ในรูปแบบ และช่องทางที่ถูกต้องหรือเหมาะสม

    continue reading »

     
     
  • เมื่อผมไปอบรมที่ฟิลิปปินส์ 3 : Manila Bay Dinner Cruise

    เมื่อผมไปอบรมที่ฟิลิปปินส์ 3 : Manila Bay Dinner Cruise

    การสัมมนาวันแรก ซึ่งจริงๆ ถือว่าเป็นวันที่เบาที่สุดในการสัมมนาสามวันที่ฟิลิปปินส์ มาเสร็จสิ้น เอาช่วงเกือบห้าโมงครึ่ง ซึ่งหลังจากนั้นทุกคนมีเวลาแค่ 10 นาทีในการเอาสัมภาระไปเก็บบนห้องพัก และมาพร้อมกันทีล็อบบี้ เพื่อไปทานข้าวเย็นด้วยกันบนเรือ เป็นการรับประทานอาหาร พร้อมชมความสวยงามของพระอาทิตย์ตกดิน รอบอ่าวมะนิลา เรือนี้มีชื่อว่า Manila Bay Dinner Cruise ซึ่งจริงๆ ถ้าเราเลิกเร็วกว่านี้ ก็คงพอจะทันเห็นแสงสุดท้ายในขณะที่อยู่บนเรือ แต่ก็ไม่ได้ถือว่าเสียหายครับ เห็นพระอาทิตย์ตกน้้ำได้เหมือนกันครับ ภาพที่เห็นสวยมากเลยครับ แต่งานนี้ผมไม่ได้เอากล้องถ่ายภาพที่มักจะเอาไปเวลาไปต่างประเทศ เนื่องด้วยไม่คิดว่าจะไปถ่ายรูปที่ไหนเหมือนเวลาไปที่อื่นๆ ดังนั้น ภาพที่ออกมาตลอกทริบนี้ จึงไม่ค่อยจะได้อย่างใจ และไม่ชอบใจเอาเสียเลยครับ ก็คัดมาเท่าที่คิดว่าพอทนดูได้ มาเผื่อให้ท่านผู้อ่านดูกันครับ

    continue reading »

     
     
  • เมื่อผมไปอบรมที่ฟิลิปปินส์ 2 : พิธีเปิดและเพื่อนร่วมห้องเรียน

    เมื่อผมไปอบรมที่ฟิลิปปินส์ 2 : พิธีเปิดและเพื่อนร่วมห้องเรียน

    วันที่ 1 มีนาคม 2553 เป็นวันแรกของการฝึกอบรม ซึ่งนับเป็นวันที่รอคอย เพราะก่อนหน้านี้ได้แต่การสอบถาม ผ่านทางอีเมลมายังทีมประสานงาน รวมทั้งค้นข้อมูลผ่านอินเทอร์เน็ต เพื่อนำไปเป็นข้อมูลป้อนเข้าสู่สมอง และจินตนาการไปต่างๆ นาๆ ว่าห้องเรียนจะเป็นอย่างไร การเรียนจะเป็นอย่างไร จะสนุกเหมือนกับที่ไปเรียนที่ญี่ปุ่นไหม ซึ่งวันนี้ทุกอย่างก็ถูกเฉลยออกมา ซึ่งสภาพห้องเรียน พิธีเปิด การเรียนทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฎิบัติ การจัดเบรก และการรับผระทานอาหารกลางวัน อยู่ในห้องเดียวกันหมดครับ แต่ก็มีการแบ่งพื้นที่ไว้เป็นสัดเป็นส่วนแบบง่ายๆ ด้วยการใช้พาร์ติชั่นมากั้น ห้องเรียนนี้เป็นห้องจัดงานประชุมที่อยู่ชั้นที่หนึ่งของโรงแรม ชั้นเดียวกับล็อบบี้นั่นแหละครับ การจัดห้องก็เหมือนการจัดทั่วๆ ไป ไม่ได้แตกต่างจากบ้านเราเท่าไหร่ ส่วนอาหารเบรกก็อย่างใหญ่ เรียกว่ากินแล้วอิ่มเหมือนกินข้าวครับ อาหารกลางวันก็แตกต่างจากบ้านเราไม่มากนัก มีข้าวเหมือนบ้านเราเป๊ะเลยครับ แต่กับข้าวจะเน้นไปทางเนื้อสัตว์ โดยเฉพาะเนื้อวัวของที่นี่ น่าจะเป็นอาหารโปรดของเขาเลยครับ แต่ก็อร่อยดีครับ ทานกับข้าวกำลังดี ทานเปล่าๆ จะเค็มไปนิดครับ

    continue reading »

     
     
  • เมื่อผมไปอบรมที่ฟิลิปปินส์ 1 : ถึงฟิลิปปินส์แล้วครับ

    เมื่อผมไปอบรมที่ฟิลิปปินส์ 1 : ถึงฟิลิปปินส์แล้วครับ

    เป็นเวลากว่าสามชั่วโมงที่ต้องนั่งเครื่องบิน ที่มีลักษณะการบินแบบเรือแล่น คือ บินแบบโคลงเคลงไปมาเป็นช่วงๆ เนื่องจากสภาพอากาศไม่ดี เพื่อเข้าร่วมอบรมเชิงปฏิบัติการที่ประเทศฟิลิปปินส์ ที่จัดขึ้นในระหว่างวันที่ 1-3 มีนาคม 2553 ในหัวข้อ “Training Workshop on MoW Awareness-Raising and Advocacy for National MoW Committee and Young Associates in Asia and the Pacific” ซึ่งผมได้รับเลือกจากคณะกรรมการแห่งชาติ ว่าด้วยแผนงานความทรงจำแห่งโลก (The Thai National Committee on Memory of the World Programme of UNESCO) ด้วยเหตุผลว่าดูเหมือนว่าจะเด็กที่สุด และคณะกรรมการอยากได้เลือดใหม่ไปเรียนรู้ และพอจะหวังได้ว่าน่าจะนำความรู้กลับมาช่วยงานของคณะกรรมการฯ ได้ ซึ่งถือว่าเป็นการเดินทางที่ฉุกละหุกมาก ตั้งแต่ทราบเรื่อง เตรียมตัวก่อนไป เตรียมข้อมูล ซึ่งจะต้องทำการบ้านมากมาย เนื่องจากงานในส่วนของคณะกรรมการแห่งชาติ ว่าด้วยแผนงานความทรงจำแห่งโลก ไม่ใช่งานหลักของผม และก็ได้พบว่าข้อมูลการทำงานของคณะกรรมการแห่งชาติฯ ไม่ได้หามาได้ง่ายๆ เลย นอกจากความยากในการหา […]

    continue reading »