rachabodin photo

ผมเกิดราวๆ บ่ายโมงครึ่งของวันอาทิตย์ที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 น่าจะที่โรงพยาบาลมโนรมย์ จังหวัดชัยนาท (ถ้าจำไม่ผิด เพราะเห็นแม่เคยบอกว่าไปคลอดลูกๆ ที่นั่น) จริงๆ แล้วผมเป็นคนอำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ เกิด เติบโต และเรียนที่นั่นจนจบมัธยมปลาย แล้วจึงมาเรียนต่อคณะวิทยาศาสตร์ สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง จนจบได้ปริญญาตรี สมใจคุณแม่ ผมเริ่มทำงานตั้งแต่สมัยที่อยู่ปี 4 พอเริ่มสงสัยว่าจะเรียนไม่จบสี่ปีแน่ๆ ก็เริ่มทำงาน โดยงานแรกของผม คือ การเป็นอาจารย์สอนคอมพิวเตอร์ที่สถาบันคอมพิวเตอร์และภาษา British American ซึ่งตอนนั้นมีเพียงสาขาเดียว ที่ลาดพร้าว โชคชัย 4 และต่อมาก็ขยายสาขาเพิ่มเติมมากมาย ซึ่งจำได้ว่าตอนนั้นก็มีชีวิตที่มีความสุขพอประมาณ โดยเฉพาะช่วงปิดภาคฤดูร้อนที่มีคอร์สสอนเยอะ ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าจนถึงสามทุ่มครึ่ง

ในขณะเดียวกัน ผมก็เริ่มงานประจำครั้งแรกที่บริษัท Right Info ซึ่งเป็นบริษัทลูกของบริษัทออนป้า ที่ตั้งขึ้นมาเพื่อจะทำงานมัลติมีเดีย หน้าที่ผมตอนนั้นก็คือ การพัฒนาแอปลิเคชั่นมัลติมีเดีย ที่มีหน้าจอสวย ภาพนิ่ง เสียง และวิดีโอ ตอนนั้นผมต้องมีศึกษาการเขียนโปรแกรมเพิ่มเติมบน Multimedia Toolbookใช่วงที่ทำงานที่นี่ผมก็เริ่มงานเขียนบทความลงในวาสารคอมพิวเตอร์ ตอนนั้นเขียนบทความรีวิวเกมลงในหนังสือ Computer Today และเขียนบทความเกี่ยวกับเทคนิคการเขียนโปรแกรมลงในวารสารไมโครคอมพิวเตอร์ ซึ่งต่อๆ มาเขียนบทความลงในวารสารเกมสตาร์

ทำงานอยู่ที่ไรท์อินโฟได้สัก 9 เดือน ก็เกิดอารมณ์อยากใช้อินเทอร์เน็ต ก็เลยตั้งเป้าว่าจะไปทำงานในบริษัทผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต ด้วยความคิดโง่ๆ ว่า ถ้าเป็นผู้ให้บริการ ก็แสดงว่ามีอินเทอร์เน็ตให้ใช้ได้ไม่จำกัด ซึ่งสมัยนั้นมีบริษัทผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต 3 บริษัท คือ บริษัทอินเทอร์เน็ตประเทศไทย บริษัทเคเอสซี และบริษัทล็อกซ์เล่ย์อินฟอร์เมชั่น ผมเลือกโทรศัพท์ไปสมัครงานที่บริษัทล็อกซ์เล่ย์อินฟอร์เมชั่น วันรุ่งขึ้นเขาเรียกสัมภาษณ์ อีกสองสามวันต่อมาก็ตอบรับ และก็เป็นอีกครั้งที่ชีวิตการเขียนฌโปรแกรมต้องเปลี่ยนอีกครั้ง ผมต้องศึกษา HTML และ Perl ด้วยตัวเอง เพื่อให้สามารถทำงานได้

ตอนที่อยู่ล็อกซ์อินโฟชีวิตมีความสุข เงินเดือนขึ้นสิบกว่าเปอร์เซ็นต์ ตำแหน่งปรับจาก Programmer เป็น Senior Programmer ได้โบนัสสองเดือน และยังมีโอกาสได้ทำงานที่ท้าทาย โดยได้พัฒนาระบบมัลติมีเดียบนเครือข่ายให้กับสยามเซ็นเตอร์ ซึ่งตอนนั้นเขาเปิดตัวสยามดิสคอฟเวอรี่ แอปลิเคชั่นนี้สนุกดีครับ ถ้าใครเคยไปสยามเซ็นเตอร์ในช่วงนั้น จะพบตู้ข้อมูลที่สำหรับดูข้อมูลของสยามเซ็นเตอร์แบบมัลติมีเดียติดตั้งอยู่ทุกชั้น และที่ตู้จะมีที่เสียบบัตรสำหรับสมาชิก เพื่อเสียบบัตรและทำอะไรได้อีกเยอะ เช่น ฝากข้อความถึงเพื่อนสมาิชิกคนอื่น เป็นต้น

แต่ในที่สุด ทำงานอย่างมีความสุขอยู่ประมาณ 1 ปี 5 เดือน ก็หาเรื่องใส่ตัวเมลมาสมัครงานที่เนคเทค ด้วยเหตุผลง่ายๆ ว่าอยากทำงานให้คนอื่น อยากใช้ความรู้ความสามารถทำงานคืนให้กับสังคม โดยมิเคยล่วงรู้ถึงความยื่งใหญ่ของเนคเทคเลย อาจารย์ทวีศักดิ์ก็เรียกเข้ามาสัมภาษณ์ ตอนนั้นต้องทำโจทย์เกี่ยวกับเรื่องระบบ proxy และอีก 2- 3 อาทิตย์ ก็ได้เข้ามาทำงานที่เนคเทค ท่ามกลางเสียงทักท้วงของพี่ๆ ที่ล็อกซ์เล่ย์ว่า “มันไม่ดีอย่างที่คิดหรอก” ตอนนั้น ผมไม่ได้คิดเรื่องดีหรือไม่ดี ผมคิดแค่ว่าที่ไหนที่ผมทำงานตามฝันผมได้ และมีรายได้พอกับค่าใช้จ่าย ก็ทำแล้วล่ะ ก็เลยหลวมตัวมาทำงานกับเนคเทคตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน 2540 จนถึงปัจจุบัน ณ วันที่ 24 มีนาคม 2552 ก็ 11 ปี 6 เดือน 23 วันพอดี ที่นี่มีโอกาสสำหรับคนทำงานมากมาย ทั้งงานวิจัย งานพัฒนา งานบรรยาย งานกรรมการ งานที่ปรึกษา เรียกว่าที่นี่ทำให้ผมมีโอกาสผ่าน และเก็บเกี่ยวประสบการณ์มามากมายที่จะเล่าสู่กันฟังในเว็บไซต์นี้ในโอกาสต่อไป